Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ και αντιπροέδρου του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς Αλέξη Τσίπρα, στις εργασίες της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΚΕΑ στην Αθήνα
Φίλες και Φίλοι,
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Αγαπητοί προσκεκλημένοι,
Σας καλοσωρίζω στην Αθήνα, ένα σχεδόν μήνα από τη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση της 17ης Ιουνίου.
Είμαστε περήφανοι ως Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ εξαπλασίασε την εκλογική του δύναμη μέσα σε τρία χρόνια και αναδείχτηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση.
Ανοίξαμε μια χαραμάδα ελπίδας και προοπτικής για τους λαούς της Ευρώπης.
Για τους λαούς που ανεβαίνουν τον Γολγοθά της λιτότητας.
Τους Ισπανούς, τους Ιταλούς, τους Πορτογάλους, τους Ιρλανδούς, τους Γάλλους.
Και από την Αθήνα στέλνουμε σήμερα το μήνυμα της πιο βαθειάς αγωνιστικής αλληλεγγύης μας σε όλους τους Γάλλους εργαζόμενους – και ιδιαίτερα στους εργαζόμενους του ομίλου Peugeot-Citroёn.
Η ανακοίνωση από των 8000 απολύσεων από την εργοδοσία, επιβεβαιώνει ότι σε αυτόν το ταξικό πόλεμο που διεξάγεται στην Ευρώπη ανάμεσα στις δυνάμεις του κεφαλαίου και της εργασίας, δεν υπάρχουν εθνικά σύνορα.
Τους διαβεβαιώνουμε ότι η ανάκληση αυτών των απολύσεων αποτελεί πολιτική προτεραιότητα για το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Ο αγώνας των εργαζόμενων της Peugeot-Citroёn είναι υπόθεση όλης της δημοκρατικής Ευρώπης.
Εμείς θα δώσουμε αυτή τη μάχη και στους δρόμους και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και παντού.
Όπου υπάρχει ευρωπαίος πολίτης και αντιλαμβάνεται ότι, την επόμενη φορά, η καμπάνα θα χτυπήσει και για εκείνον, για να θυμηθούμε και το έργο του Χεμινγουέι.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Η εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη ελληνική και ευρωπαϊκή Ιστορία για κόμμα της Αριστεράς.
Δεν καταφέραμε, βέβαια, να καταλάβουμε τη Βαστίλη.
Δεν ήταν τότε 14 Ιουλίου, όπως είναι σήμερα. ‘Ηταν 17 Ιουνίου.
Καταφέραμε, όμως, να την κλονίσουμε τόσο, ώστε να την καταλάβουμε στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Σύντομα.
Για πρώτη φορά, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, με τη διαρκή αλληλεγγύη και συμπαράταξη του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, αντιπαρατέθηκε κατά μέτωπο με το συντηρητικό – αλλά και σοσιαλδημοκρατικό – κατεστημένο της Ευρώπης.
Ένα κατεστημένο που έδωσε στην Ελλάδα τη μάχη των μαχών. Που προσπάθησε να μετατρέψει το δικό του φόβο για την Αριστερά σε απειλή για το λαό.
Με διαρκείς και ακραίους ψυχολογικούς εκβιασμούς.
Με έξωθεν απειλές, που συχνά κατέλυαν την έννοια της εθνικής κυριαρχίας.
Με τη δημαγωγική κινδυνολογία για τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.
Ενώ είναι γνωστό ότι, αν πράγματι αυτή η συμμετοχή της χώρας μας κινδυνεύει, ο κίνδυνος προέρχεται μόνον από την πολιτική της λεγόμενης «εσωτερικής υποτίμησης».
Δηλαδή από τη λιτότητα του Μνημονίου – και όχι από την Αριστερά.
Αλλά τα συμφέροντα του εγχώριου κατεστημένου και των δανειστών συνέπεσαν στο Μνημόνιο.
Γιατί η «εσωτερική υποτίμηση» υποτιμά και τις χρηματιστηριακές αξίες. Και, με αυτόν τον τρόπο, διευκολύνει την ιδιωτικοποίηση μεγάλων παραγωγικών και άλλων μονάδων της χώρας έναντι πινακίου φακής, όπως λέμε στην Ελλάδα.
Δηλαδή, σε τιμές μοναδικής ευκαιρίας.
Η τρικομματική κυβέρνηση του Μνημονίου ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, υπό τον κύριο Σαμαρά, έχει ήδη αποφασίσει να εκποιήσει, ό,τι έχει απομείνει στο Δημόσιο από προηγούμενα κύματα ιδιωτικοποιήσεων.
Φώς, νερό, τηλέφωνο, οικόπεδα με θέα – το παραλιακό μέτωπο της Αττικής από το Φάληρο έως το Σούνιο.
Στην ουσία: «πωλείται η Ελλάς» στους δανειστές της. Και με θατσερική μεθοδικότητα προσπαθεί πρώτα να κάμψει τις αντιστάσεις.
Δημαγωγεί κατά συνδικαλιστών για να χτυπήσει τον συνδικαλισμό.
Δυσφημεί ανθρώπους για να ξεπουλήσει την περιουσία του ελληνικού λαού και να υποθηκεύσει τις επόμενες γενιές.
Η δε αρχική προσπάθεια της συγκυβέρνησης Σαμαρά να διαμορφώσει την εντύπωση ότι οι ιδιωτικοποιήσεις θα είναι το αντίδοτο στη λιτότητα απέτυχε πριν καλά-καλά ξεκινήσει.
Γιατί το ξεπούλημα και η λιτότητα πάνε μαζί.
Και έως την επόμενη Δευτέρα, 24 Ιουλίου που επανέρχεται στην Αθήνα η τρόικα των δανειστών – κατά μια ειρωνική σύμπτωση των γεγονότων, τη μέρα της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, που γιορτάζουμε την πτώση της εφτάχρονης στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 – το θύμα θα πρέπει ήδη να έχει βρει το σκοινί που θα κρεμαστεί.
Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει: πρώτον, να έχει αποφασίσει τα πρόσθετα μέτρα λιτότητας ύψους €11,6 δις για την επόμενη διετία.
Και δεύτερον, να έχει ξεκινήσει να εφαρμόζει επιπλέον μέτρα λιτότητας €3 δις για να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό από τη νέα αστοχία της τρόικας στην πρόβλεψη της ύφεσης το 2012: την είχε προβλέψει στο 4,7% και τώρα είναι στο 7%.
Τα μέτρα αυτά θα εστιαστούν στις περικοπές των δημόσιων δαπανών – και ειδικότερα των προνοιακών επιδομάτων, των ήδη μειωμένων μισθών και των συντάξεων, της φαρμακευτικής δαπάνης, της δημόσιας δαπάνης για την παιδεία και άλλων κοινωνικών δαπανών.
Και προστίθενται σε μια εφιαλτική κοινωνική πραγματικότητα.
Η φορολογική επιβάρυνση όσων δεν φοροαποφεύγουν και δεν φοροδιαφεύγουν έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.
Οι πολίτες φοβούνται να υποβάλουν τη φορολογική τους δήλωσή για τα εισοδήματα του 2011, για να μην βρεθούν αντιμέτωποι με το χρεωστικό εκκαθαριστικό της εφορίας.
Φορολογούνται άνεργοι, με τα τεκμήρια περιουσιακών στοιχείων από το παρελθόν.
Φορολογούνται οι φτωχοί και επιβαρύνονται με νέα μείωση του ήδη μειωμένου διαθέσιμου εισοδήματός του.
Αφαιρούνται πόροι από την πραγματική οικονομία.
Οι αλλεπάλληλες παρατάσεις στην προθεσμία υποβολής δηλώσεων και οι μηνιαίες δόσεις για την αποπληρωμή του φόρου δεν είναι λύση.
Η λύση είναι μία και την απαιτούμε: Αμέσως τώρα, προοδευτική φορολογική μεταρρύθμιση με αύξηση του αφορολόγητου για μισθωτούς και συνταξιούχους, ελάφρυνση της φορολογίας στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα και διεύρυση της φορολογικής βάσης, ώστε, επιτέλους, να πληρώσουν φόρο στην Ελλάδα και οι πλούσιοι. Και έτσι να αυξηθούν τα δημόσια έσοδα.
Η υστέρησή τους έναντι του μέσου όρου της Ευρωζώνης κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες, ενώ οι δημόσιες δαπάνες κινούνται στο ίδιο επίπεδο με της Ευρωζώνης, δείχνουν τη ρίζα του δημοσιονομικού κακού.
Κάνει ότι δεν την βλέπει μόνον η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά, γιατί είναι ο αβανταδόρος του μόνου κυρίαρχου λόμπι στην Ελλάδα, του λόμπι της φοροδιαφυγής.
Τα νέα μέτρα λιτότητας θα επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την ανεργία. Θα στείλουν ακόμη περισσότερους ανθρώπους στο όριο της ανθρώπινης επιβίωσης.
Ήδη 1230 άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους κάθε μέρα.
Η επίσημη ανεργία εκτινάχθηκε τον Απρίλιο στο 22,5% από 16,2% τον αντίστοιχο μήνα πέρσι.
Με τον αυτόματο πιλότο της λιτότητας και της ύφεσης η ανεργία θα κινηθεί σύντομα προς το 30%.
Έτσι η ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα θα βαθύνει. Μια ανθρωπιστική κρίση που εκδηλώνεται με τραγικό τρόπο με τον πολλαπλασιασμό των αυτοκτονιών.